[Sonea]

Obudziło ją przeczucie. Nie potrafiła określić, czy zwiastowało coś dobrego, czy złego. Mogła tylko powiedzieć, że było ważne. Leżała przez moment nasłuchując. Niby wszystko było w porządku, jednak przeczucie nie pozwalało jej w to wierzyć. Wstała. Na dole zastała matkę rozwiązującą krzyżówkę. Nawet nie została przez nią zauważona, kiedy weszła do kuchni. W tym momencie jej matka była oderwana od rzeczywistości. Liczyła się tylko ona i hasło na pięć liter, z których drugą było „o”, a ostatnią „a”. Monika podeszła do stołu i zajrzała jej przez ramię.
- Wojna - wyszeptała pobladła z przerażenia. Przeczucie zostało zastąpione przez zrozumienie.
- Jeszcze tu jesteś? Spóźnisz się do pracy - ostry ton matki świadczył, że ma jej za złe to, że się wtrąciła. Spojrzała na zegarek. Za pięć minut powinna wyjść z domu, jeśli nie chce spóźnić się na autobus. Już wiedziała, że nie zdąży. Zaspała.
Wpadła do firmy zadyszana. Szef już na nią czekał. Miała świadomość, że tłumaczenia na nic się zdadzą. Zawaliła najważniejszą transakcję. O ósmej miała spotkać się ze Szwajcarami. Była ósma czterdzieści, a zagraniczni goście, najwyraźniej znudzeni czekaniem, poszli złożyć propozycję konkurencji. Gotowy projekt, który dźwigała przez blisko cztery kilometry ciążył jej coraz bardziej. Wiedziała, co za chwilę usłyszy.
- Pakuj rzeczy i szukaj sobie innej pracy. Moi pracownicy musza być niezawodni i punktualni.
Patrzyła w niebieskie oczy swojego szefa i śmiała się w duchu. „Czy on myśli, że w obliczu wojny przejmę się takim głupstwem jak strata pracy? A może on nie wie? Może powinnam mu powiedzieć? Ale po co? Takich jak on, wojna nie obchodzi. Znajdzie sobie bezpieczne miejsce za granicą. Przetrwa. Nie będzie walczył. Nie powiem mu. Niech to go zaskoczy. Nie dam mu większej szansy niż innym. Nie lubię go.”
Wyszła na ulicę z tekturowym pudełkiem wypełnionym papierami. Nie miała ochoty wracać do domu. Nikt tam na nią nie czekał. Dom był tylko budynkiem, gdzie mogła się spokojnie wyspać, i to nie zawsze.
Szła ulicą obojętnie mijając ludzi, nie interesowały jej ich twarze. Żadna nie była prawdziwa. Po co więc interesować się czymś, co jest fałszywe? Gorzkie rozczarowania nauczyły ją trzymać się z dala od nadziei i ludzi, a mimo to pracowała w zawodzie, który wymagał komunikatywności. Paradoks mówiła jej przyjaciółka. Jedyna, jaką miała.
Włóczyła się po mieście, aż w końcu zauważyła, że ulicy nie oświetlają już promienie słońca, lecz tylko pomarańczowe światło latarni. Skręciła w wąską uliczkę wchodząc w dość niebezpieczna dzielnicę. Zazwyczaj unikała niebezpiecznych dróg na skróty, ale uznała, że teraz wszędzie jest niebezpiecznie. Zastanawiała się, kiedy wybuchnie wojna. Przerażenie minęło, zastąpione przez ciekawość. Szła ociągając się. Kiedy skręciła w kolejną zaniedbaną uliczkę zorientowała się, że jej nogi nie chcą ruszyć się z miejsca, a serce dziwnie szybko bije. Zebrała rozbiegane myśli starając się skupić na tym, co leżało przed nią. Niewątpliwie było to ciało. Kierowana impulsem podeszła bliżej. Uklękła przy martwym mężczyźnie i ze zdumieniem stwierdziła, że to jej były szef. Podniosła leżący obok nóż i przyjrzała mu się uważnie. Podobał jej się. Byłby doskonały do krojenia mięsa.
Oślepiło ją światło i krzyki ludzi. Ktoś przystawił jej pistolet do głowy. „Wojna”- pomyślała. Chwilę później siedziała w radiowozie ze skutymi rękami. Kajdanki wbijały jej się w nadgarstki. Zaskoczona stwierdziła, że ludzie, których mijali po drodze są tacy sami jak byli. „Czyżby nie zauważyli, że zaczęła się wojna?”. Chciała krzyknąć, żeby walczyli, żeby w końcu porzucili obojętność, ale gdy tylko z jej gardła wydobył się dźwięk, jakaś ręka wepchnęła go powrotem, bluzgając i nakazując jej się zamknąć. Zdziwiona pogrążyła się w myślach o wojnie.
Rozprawa nie trwała długo. Żadnych świadków. Kobieta klęcząca nad ciałem z narzędziem zbrodni w ręku. Miała motyw. Nie zanegowała swojej winy. Cały czas powtarzała, że jest wojna, a oni marnują czas na takie błahe sprawy. Sędzia orzekł, że jest szalona. Matka spoliczkowała ją, kiedy prowadzona przez policjantów, mijała ją na korytarzu.
Trzy lata spędziła w szpitalu dla umysłowo chorych. Potem nagle stwierdziła, że wojna się skończyła. Odzyskała świadomość, rozmawiała z lekarzami, była przerażona, nie wiedziała gdzie jest, nie pamiętała nic z ostatnich trzech lat. Sędzia uznał, że resztę wyroku jest w stanie spędzić w więzieniu. „Jakiego wyroku?” – pytała. Nikt nie chciał z nią rozmawiać. W końcu pewien policjant. Miał na imię Paweł, powiedział jej, że zamordowała człowieka. „Nic nie pamiętam” – stwierdziła. Chciała się bronić, nie wierzyła, że zabiła. Za późno.
Trzy miesiące po wyjściu ze szpitala strażnicy znaleźli ją w kałuży krwi. Została zabita przez współwięźniów. Kobieta, która ją zamordowała twierdziła, że miała dosyć jej płaczu.
- Świat jest okrutny – powiedziała – i każdy toczy w nim swoją wojnę. Żal mi było tej wariatki. Zgubiła się, a ja pomogłam jej się odnaleźć. Czy to źle?
- Zamordowałaś ją.
- Zabójstwo nie zawsze jest złe.

[Louis Corbeau]

Spierniczyłaś tą miniaturę. Najzwyczajniej w świecie spierniczyłaś, a szkoda. Pomysł miałaś naprawdę fajny. Gdzieś już taki - powiedzmy naciągając - topos widziałem, że każdy ma jakieś swoje wojny etc. Dali nawet mi tak ładnie napomknął swoim sławetnym sławnym obrazkiem. Ale po cóż to wszystko, jak miniaturkę spierniczyłaś, że hej?
Od początku narracja nieporadna. Mylą Ci się czasy i cała reszta też Ci się myli. Dalej jakoś już się czytelnik w narrację wkręca i nie zwraca uwagi (a może dalej już poradniejsza jest?), ale wyskakują nieporadne zdania. Nieporadnie zdania budujesz i nieporadnie na zdania dzielisz. Widziało mi się wiele poprawek po drodze, ale ani nie ma w tym celu, ani przyjemności, by Ci je sugerować. Wytknę więc wycytowując, tylko te najmniej - według mnie - oczywiste.

[Patka]

Najlepszy twój tekst, Sonea, jaki czytałam. I nie pisze tego dlatego, by za chwilę dodać: "lecz jeszcze to nie to", bo wręcz przeciwnie, to właśnie "to", co chciałabym czytać.

Louis wspomniał o nieporadności tekstu, ale ja żadnej nie zauważyłam, hm... To zdecydowanie dobrze świadczy o tobie, bo: jeżeli rzeczywiście nieporadność występuje w tekście, to mimo wszystko potrafiłaś tak poprowadzić tekst, by tego nie zauważono albo nie zwracano na to uwagi/ jeżeli nie ma - nie muszę wyjaśniać.

Nie znaczy to jednak, że tekst jest idealny pod względem warsztatowym. Razi mnie powtórzenie "przeczucie", synonimy do tego słowa:

http://synonimy.ux.pl/mul...czucie&search=1

można by któregoś użyć, bo to naprawdę słychać przy czytaniu, że to dobrze widoczne powtórzenie

[Woland]

Nieporadność tekstu kryje się choćby w prostym gubieniu podmiotu takim, jak tu:

Cytat:

Na dole zastała matkę rozwiązującą krzyżówkę. Nawet nie została przez nią zauważona, kiedy weszła do kuchni.

Straszna ta krzyżówka - nie zauważać owej onej. Dalej gmatwa się jeszcze bardziej, bo mamy:
- oną
- matkę
- jej matkę
- krzyżówkę
- rzeczywistość
- Monikę
Łaskawy czytelnik powie, że wszystko jasne. Strona stylistyczna powie, że to się wszystko kupy nie trzyma i nie mamy żadnych przesłanek co do tego, kim jest Monika, jaki ma związek z nie wiadomo, czyją matką, jaki ma związek z "jej matką" (choć nie wiadomo, jakiej jej) i dlaczego krzyżówka nie zwraca uwagi na te cztery kobiety w kuchni.

Cytat:

Wpadła do firmy zadyszana. Szef już na nią czekał. Miała świadomość, że tłumaczenia na nic się zdadzą. Zawaliła najważniejszą transakcję. O ósmej miała spotkać się ze Szwajcarami. Była ósma czterdzieści, a zagraniczni goście, najwyraźniej znudzeni czekaniem, poszli złożyć propozycję konkurencji.

No tak, to bardzo poważnie brzmi. Jest sobie jakaś najważniejsza transakcja jakiejś firmy, która ma być dokonana z jakimiś Szwajcarami, którzy poszli do jakiejś konkurencji z jakiegoś niewyjaśnionego powodu. Bardzo wyraźnie widać, że autorka nie ma pojęcia, o czym pisze. Nawet nie dlatego, że nie podaje szczegółów, choć to też. Widać to po nielogiczności: spotkania umawia się z wyprzedzeniem. Nie idzie się składać propozycji konkurencji umawiając spotkanie niespełna czterdzieści minut wcześniej. Albo zatem autorka nie wie, co pisze, albo Szwajcarzy to kosmici, albo to pójście do konkurencji jest tylko wymysłem głównej bohaterki (Moniki lub onej, nie wiem, której), co dość jasno implikuje, że owa ona lub Monika to głupia guła, która nie zna realiów, w których rzekomo pracuje.

Końcówka zrobiona po łebkach, z rozpędu. Widać, że autorka chciała szybko zakończyć to, co zaczynała z takim rozmachem. Tyle samo miejsca zajmują:
- wstęp, w którym ktoś się budzi i schodzi po schodach do krzyżówki i jej matki
- akapit przed zakończeniem, w którym mijają trzy lata, jakiś policjant coś mówi, jakaś ona stwierdza, że już jest zdrowa, że nie zabiła, że nie ma jakiejś wojny
- zakończenie, w którym mijają trzy miesiące, jest zabójstwo, które jak nie każde jest nie-złe lub złe nie nie jest, jest płacz i kałuża krwi.
Straszliwie się rzuca w oczy ta dysproporcja.

Zgodzę się z Louisem. Pomysł był, nawet fajny pomysł. Wykonanie, jak na tak króciutki tekst, jest naprawdę słabe. Nie martw się jednak, większość z tych rzeczy to dość łatwe do wyeliminowania w przyszłości błędy. Będą z Ciebie ludzie :)

Woland

[kate-rama]

Podczas czytania miałam przed oczami melodię jakiegoś innego tekstu, fragmenty innego tekstu, słowem z czymś mi się to kojarzy, ale - niech mnie kule biją i niech apteka zawsze daleką będzie - nie mogę sobie przypomnieć, co to jest. Objawia się w pewnych tajemniczych zdaniach na przykład, i w ogólnym klimacie, i czasami w narracji, a żeby nie było, to moim zdaniem w tym tkwi najważniejsza zaleta tekstu i tylko to mi się spodobało. Jeśli sobie przypomnę, jaki to był tekst (a może kilka tekstów), dopiszę, obiecuję.

Przeczytałam też komentarze, bo mądre są, i dzięki temu wiem, że nie będę się powtarzać. Jak już powiedziałam wyżej, dzięki deja vu które odczuwam i które może być zmyślone, pod jednym względem mi się spodobało. Przykłady:

[Adder]

Wszystkie zarzuty już Ci wytknięto, nie chciałabym się powtarzać ale chodzi mi głównie o długość tekstu. Niemiłosiernie skrócone, zupełnie niepotrzebne. Gdyby to była miniaturka, bądź opowiadanie złożone z kilku części pokazujące poszczególne zdarzenia, które doprowadziły do tego co się stało. Pierwsza część o przeczuciu, druga o stracie pracy dajmy na ta, trzecia o zabójstwie i pobycie w szpitalu a czwarta o powrocie do zdrowia i śmierci w więzieniu.
Przeskakiwanie w czasie w ciągu kilku zdań, to zły zabieg wybijający czytelnika z rytmu. Były zgrzyty w postaci powtórzeń ale to da się wyeliminować. Wystarczy dobra beta. Stylem nie straszysz po za tymi skokami w czasie i kompozycją tekstu. Pomysł jak już ktoś napisał był, i to nawet fajny. Popieram w całej rozciągłości. Miałaś potencjał ale niestety go skopałaś. Trudno się mówi. Zawsze możesz się zrehabilitować i napisać to porządnie, jako miniaturkę bądź opowiadanie. Na co prawdę mówiąc liczę ;)
Co do postaci. Trudno powiedzieć mi cokolwiek o Twojej bohaterce. Jest dla mnie słabo zarysowana, ot kobieta, która pewnego dnia fiksuje, traci pracę, zabija człowieka i idzie do szpitala psychiatrycznego. Po trzech lata odzyskuje świadomość i idzie siedzieć za kratki. I tu pojawia się współwięźniarka, która mi odpowiada; skraca życie Moniki, bo ta cierpi.
Pozdrawiam,
Add

[Pazuzu]

Cytat:

Nawet nie została przez nią zauważona, kiedy weszła do kuchni.

Wydaje mi się, że zastosowana przez ciebie konstrukcja jest karkołomna, choć może to wynikać tylko z mojego uprzedzenia do trybu biernego. Tak czy inaczej sugestię zmiany na, moim zdaniem lepszą, stronę czynną, potraktuj tylko jako… sugestię.
Przy okazji, wydaje mi się że zbyt często powtarzasz „matka”.

Cytat:

Dom był tylko budynkiem, gdzie mogła się spokojnie wyspać, i to nie zawsze.

Stosuje się raczej frazę – wyspać, a i to nie zawsze. Nie jest to obowiązkowe, ale sugeruję zmianę… Za to powinnaś zmienić albo budynek na „miejsce, gdzie mogła się wyspać”; albo gdzie na „w którym mogła się wyspać”.

Cytat:

Włóczyła się po mieście, aż w końcu zauważyła, że ulicy nie oświetlają już promienie słońca, lecz tylko pomarańczowe światło latarni.

Podziwiam jej kondycję – jak zmieniłam robotę, kartonowe pudło z moimi rzeczami ważyło dziesięć kilo. Pisząc inaczej, jeżeli miała ze sobą wszystkie swoje papiery, to przez cały dzień, na głodnego chodziła z najmniej kilkoma kilogramami makulatury. Wydaje mi się to ździebko naciągane.

Cytat:

Oślepiło ją światło i krzyki ludzi. Ktoś przystawił jej pistolet do głowy.

Kłania się nieznajomość tego, o czym piszesz. Woland czepnął się do akcji w firmie, ja do akcji policyjnej. W przedstawionej tu sytuacji celowali by z daleka – policja nie zaryzykowałaby dostanie się w zasięg broni podczas gdy mogą skutecznie aresztować człowieka z bezpiecznej odległości. W końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie zaryzykuje dostania nożem, gdy może zastrzelić przestępcę z pięćdziesięciu metrów (standardowy zasięg skuteczny standardowego pistoletu policyjnego). Oczywiście przyłożenie lufy do głowy jest stosowane, ale tylko w przypadku działania z zaskoczenia, a nie poprzedzone światłem i krzykami.

Cytat:

jakaś ręka wepchnęła go powrotem, bluzgając i nakazując jej się zamknąć.

Znów, sytuacja wydaje mi się mało prawdopodobna. Za bicie i bluzganie na podejrzanych grozi co najmniej dochodzenie dyscyplinarne, ale rozumiem, że hiperbola ma na celu pokazanie jaki zły i zakłamany jest świat poza naszą bohaterką.

Cytat:

W końcu pewien policjant. Miał na imię Paweł, powiedział jej, że zamordowała człowieka.

Pomiędzy policjant a miał na imię powinien być przecinek, inaczej pierwszy człon jest bez sensu.

Kolejny twój tekst w dokładnie tym samym stylu. Trochę to nuży i przynajmniej mi nie pozwala na obiektywną ocenę. To trochę jak oglądanie seriali o wielkich robotach – jeden może zachwycić, drugi się podobać, ale jeżeli nie jest się maniakiem czwarty będzie nużył, a siódmy zadziała na nerwy. I nie pozwoli być obiektywnym. Ponieważ nie jestem maniakiem opowiadań o tym, jaki to świat jest zły i zakłamany, a jednostki wrażliwe stłamszone, nie mogę być zupełnie obiektywna w przypadku tej miniaturki. Przepraszam.
Stylistycznie nie jest źle, kilka potknięć które zauważyłam wymieniłam wcześniej. Zdenerwowało mnie nagromadzenie pejoratywnych określeń, ale taka specyfika stylu, więc tylko to zauważam, nie potępiam.
Błędy jakie wyłapałam, wymieniłam, nie będę do nich wracać.
Podobała mi się za to metafora wojny – prosta, a jednocześnie dająca spore pole do manewru. Niestety, koncepcja jaką przyjmujesz wybitnie mi nie leży, chciałabym choć raz przeczytać coś bardziej optymistycznego w twoim wydaniu. W końcu, świat nie jest taki zły, trzeba tylko umieć na niego patrzeć.
Optymistyczna
Paz