[rekin osobliwy]

zdjęte do połowy września.
sorry, ale wszyscy i tak już przeczytali. wkleję z powrotem po konkursie.

[Sonea]

[rekin osobliwy]

Dzięki :)) nie zniechęcam się, piszę dalej ;))

odpowiem potem, jeśli pojawi się więcej komentarzy. Na razie zmieniłem szyk jednego zdania i dołożyłem jedną kropkę. reszta - kiedy indziej, nie chcę sugerować innym opinii.

ostatecznie chodzi o to żeby usłyszeć opinie.


edycja:
dodam, że pewne szczegóły można zrozumieć mając pewne informacje, wiedzę. np. zamykanie kalendarza to nie metafora, to czynność symboliczna. w niektórych zawodach kalendarz jest podstawowym narzędziem pracy. zamknięcie go oznacza, że skończyło się pracę na dany dzień. menedżer zapewne zrozumie niektóre fragmenty inaczej niż np. student. to naturalne oczywiście, nie ma problemu. podobnie krzywy domek - to takie miejsce w sopocie, gdzie wewnątrz jest sporo kawiarni. nie każdy to wie, może to wyjaśnienie coś da innym komentującym.
zastanawiałem się, czy nie dodać gwiazdek z objaśnieniami, ale chyba nie dodam :)

[kate-rama]

Ja mam zupełnie chyba inną opinię niż Sonea, tekst mi się spryzmacił i być może przez to wybrzmiewa poetycko bardzo. Ładny jest, ładny niemal jak... wstążeczka (ja też potrafię, a co!) Powiem, że spodziewałam się czegoś gorszego. Różnie bywa, jak się wierszopisarze biorą za prozę, a prozopisarze za wiersze. Różnie - jak widać.

Najpoważniejszym niedociągnięciem, jakie zauważyłam, były uniki w interpunkcji (czy to nie Ty przypadkiem mówiłeś, że kropki przeszkadzają w wierszu? Jeśli nie, przepraszam). Poza tym tekst udał się w specyficznym stylu, jest klimatyczny, fajna rzecz z tymi szczegółami, tylko radziłabym nie podpowiadać. Kto zrozumie, niech się cieszy, nie zrozumie - jego rzecz, stracił i już. Ewentualnie na PW. O Krzywym Domku pisają w różnych miejscach, Google i coś się na pewno znajdzie. Nawiasem mówiąc, piękne miejsce.

Wracając do tekstu: wiadomo, jak się w coś wchodzi, to coś musi zachęcić. Tytuł. Moim zdaniem bardzo zachęcający. Niemal jak kwestia przesłuchiwanego (rozmarzyłam się). Ten element już na wstępie uznajemy za udany. Dalej:

[Najla]

Cytat:

Jedynie lekkie niewyspanie

.

Coś mi tu zgrzyta, to lekkie niewyspanie.

Cytat:

czarnowłosa barmanka śliczna jak fioletowy bratek.

Jakoś to porównanie mi tu nie pasuje, czarnowłosa i śliczna jak fioletowy bratek, cóż, może nie byłoby takie złe, ale po porstu tu nie pasuje. Wystarczyło napisać, że jest śliczna

Cytat:

Kurwa, przecież się nie otwiera!

Wydaję mi się, żę tu powinien być przecinek.

Widziałam, że moim poprzednicy wypisali znaczną ilość błędów, ale nie wiem czy nie powtórzyłam kilku.
No tak, opowiadanie ma być chyba przedstawieniem jakiejś rzeczywistość, ale powiem szczerze, że jest dość irytujące. Takie troszkę nudzenie o tym jak sobie ktoś poszedł na kawę i mu hałas przeszkadzał. No i cały czas te do niczego nie pasujące fioletowe bratki.
Po porstu mnie znudziło, może nie było jakieś złe, ale moim zdaniem nic tu nie wnosisz.

Pozdrawiam i życze dlaszego pisania

Najla

[Patka]

Ja też mam zupełnie inne zdanie od Sonei. Bardzo dobry, z klimatem tekst. Z klimatem poezji, rzecz jasna, ale nie takim znów nachalnym, ze co drugie zdanie - porównanie, przenośnia albo coś tam jeszcze, co sprawia, że tekst tekst jest "ciężki". Tu jest lekko, przyjemnie się czyta. Jedyne co mnie irytuje to powtarzanie porównania z barmanką, o którym już mówiła Sonea (i to jedno z nielicznych jej odniesień do tekstu, z którym się zgadzam).

Się podoba. I wcale nie nudne, i wcale nie irytuje!

Pozdrawiam
Patka

[nancy.]

styl jaki lubię :) to duży plus (w mojej skali plusowania) przeczytałam z zainteresowaniem. z dużym zainteresowaniem.
zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością. poetycko bardzo, nie wiem czy potrafię to odpowiednio wyrazić słowami - nie było sucho. krótkie zdania dodają tekstowi świeżości, narzucają tempo czytania. w przypadku opisów sytuacji (takich jak w powyższym opowiadaniu) sprawdzają się rewelacyjnie. tekst kipi życiem. gdzie ta nuda pytam, no gdzie?
opis z młynkiem i wiertarką - mistrzowski. czułam to wirowanie w głowie.

Bohater szuka dla siebie miejsca by pobyć sam ze sobą, ze swoimi myślami. odnajduje kawiarenkę, gdzie powinno być cicho, przyjemnie, nastrojowo (wyobrażenia). całe zamieszanie z kurierami, kartonami, szelestami i buczeniem witryny z sernikami (rzeczywistość). piękne, prawdziwe tak, że aż boli. nadwrażliwość jest w takich chwilach przekleństwem.
jeszcze Lechoń.

[z tłumu]

Świetny kawałek prozy. I antykwariat, i kawiarnia dobrze mi znane... możliwość wizualizacji tych miejsc uatrakcyjnia czytanie. Zestawiasz ze sobą dwa światy; narrator z tomikiem Lechonia pod pachą, pragnący pogrążyć się w lekturze, oddać się delektowaniu smakiem kawy, jawi się jako energetyczny jazz, a wszystko to, co dzieje się obok: kurierzy, praca kelnerki, niezamykane drzwi - jakieś *@!#$ techno łażące po ścianach.
Lubię takie teksty - proste, nienadęte, bez bezsensownego patosu.
Nie będę proponowała Tobie żadnych niezasadnych operacji na tym maleństwie.
Ciekawa jestem, dokąd pan narrator udał się czytać dalej... na molo czy gdzieś na plażę...
Tak, Monciak jest uroczy wiosną : )
Pozdrawiam.

[rekin osobliwy]

Jest takie miejsce koło baru przystań. chodnik z desek, które giną pod piaskiem między wydmami. sporo ludzi się kręci, ale w tle. jest jakiś ruch, ale taki z pozytywną energią. morze w maju jest jak ten jazz, o którym piszesz.
Pozdrawiam zanim wytną mi posta ;)