[Maciek D.]

Kolejna niestaranna miniatura, do której przeczytania serdecznie zapraszam, darz bór!

Hubertus

Początek listopada dla sporej rzeszy miłośników łowiectwa oznacza tylko jedno. W przygotowaniach do tego wielkiego wydarzenia biorą udział prawie wszyscy członkowie koła. Należy zgromadzić drewno, przywieźć od łowczego ławki i stoły, ułożyć z kamieni krąg na ognisko oraz dopilnować odpowiedzialnych za bigos. Całe to zamieszanie tworzy niepowtarzalną atmosferę i jest jednoczące dla wspólnoty. Robert uczestniczył w polowaniach z dziadkiem, a potem ojcem od najmłodszych lat. Chociaż uwielbiał poranne podchody i wieczorne zasiadki, na ten dzień czekał cały rok. W końcu nie on jeden doceniał czar święta patrona myśliwych. Nawet w Wigilię nie panowała tak niesamowita atmosfera.

Ksiądz proboszcz z samego rana pojawił się na polanie i zaczął wypakowywać z auta potrzebne rzeczy. Pomagali mu obecni już myśliwi, stażyści i naganiacze. Kiedy zebrali się wszyscy, a polowy ołtarz był gotowy, rozpoczęła się msza święta. Wiatr nosił słowa liturgii między drzewami, zza czubków których wyłaniała się tarcza słoneczna rażąc w oczy swoim czerwonym blaskiem. Pachniały sosny, dęby i buki. Gdy myśliwi szli na zbiórkę, pod butami chrzęściły liście, żołędzie i opadłe w jesiennym ferworze gałązki. Podmuchy już zimowego wiatru wdzierały się pod mankiety, za kołnierz, a co niektóre chciały zerwać z głowy czapkę. Ci, którzy zapomnieli o rękawiczkach, rozcierali zmarznięte dłonie.

Na rozwidleniu dróg prezes wyznaczył miot, bo to on prowadził pierwszą zbiorówkę, i powiedział nagance gdzie ma się ustawić. Myśliwi poszli w stronę linii Ziółkowskiego. W drodze opowiadali sobie, jak zwykle zresztą, świńskie dowcipy i wydumane historie. Zajmowano kolejno stanowisko, aż zabrzmiał pierwszy sygnał. Naganka ruszyła, a łowcy czekali z zapartym tchem na zwierza. Krople nocnego deszczu spadały z drzew i od czasu do czasu uderzały o ramiona. Większość nemrodów rozglądała się po gąszczu z udawanym spokojem, zaś młodzi adepci tego fachu starali się trwać w bezruchu z nadzieją, że pojawi się przed nimi jeleń czy dzik. W pierwszym miocie nie padło jednak nic, w przeciwieństwie do następnego, w którym strzałem z czeskiej dubeltówki Waldemar położył lisa. Bezowocne były jeszcze pędzenia trzech następnych oddziałów. Dzień robił się cieplejszy, wszyscy już byli zmęczeni, naganiacze w przerwach wylewali z butów wodę i wyżymali skarpety, a prowadzący zarządził ostatni miot. Bez większego entuzjazmu czekano na drugi, a potem trzeci sygnał kończący ostatnie niedzielne łowy. Pot spływał po plecach i skroni, kłuły powbijane w skórę na rękach kolce jeżyn. Robert spojrzał w lewo na Kazimierza. Tamten uśmiechnął się głupio, w końcu inaczej nie potrafił, i machnął ręką w stronę młodego. Robert delikatnie kiwnął głową i wbił wzrok w polanę przecinającą świerkowy zagajnik. Coś zaszumiało pod drzewami i znów zapanowała cisza. Chłopak mocniej zacisnął palce na czółenku sztucera. Rzucił okiem na bezpiecznik i znów obserwował polanę. Wtem poruszyły się trawy. Ostrożnie, z łomoczącym sercem, przycisnął stopkę do ramienia. W lunecie dojrzał czarną sylwetkę dzika, który powoli brnął między pożółkłymi, wysokimi trawami. Krew pulsowała w skroniach, głowę wypełniał taki dźwięk, jakby o czaszkę uderzały młoty. Emocje towarzyszące spotkaniu z czarnym zwierzem były nie do opisania. Tak, teraz wreszcie zobaczył je – długie, białe szable, wykładały się jak sierpy pod gwizdem. Robert odbezpieczył karabin i już chciał strzelać, jednak odyniec poruszył się i widoczny był tylko chyb. Czekał na ten jeden moment, na chwilę, kiedy samiec odkryje się na tyle, by oddać pewny strzał. Wolno wdychał i wydychał powietrze nosem, żeby nawet najmniejszy szmer nie spłoszył kolosa. Był naprawdę imponujący. Dzik wszedł na pas oddzielający polanę od świerczyny. Ostatnia okazja, krzyż na przedłużeniu przedniego biega, przyspiesznik, zatrzymany oddech i palec pociągający za spust! Huk rozerwał dziewiczą ciszę i zasiał w kniei niepokój. Robert zachwiał się na nogach, kiedy chciał zrobić kilka kroków w bok. Drugi sygnał. Teraz już tylko czekał na ostatni głos trąbki. Z prawej strony szedł do niego Paweł. Wprawdzie nie powinien opuszczać jeszcze stanowiska, ale był na tyle niereformowalny i narwany, że nie wytrzymałby pewnie napięcia.

- Co jest? – zapytał głośnym szeptem z przerażeniem w oczach. Robert drżał z podniecenia.
- Odyńca miałem, strzeliłem na komorę i chyba został – pokazał palcem na skraj polany.
- No to gratuluję, stawiasz flaszkę wieczorem do kiełbasy – zaśmiał się wyciągając dłoń w stronę przyjaciela. Robert uścisnął ją, ale na jego twarzy pojawił się grymas.
- Kurwa… - obaj spostrzegli chrypiącego odyńca, który podniósł się i zaraz miał zniknął pod świerkami.

Zabrzmiały trzy sygnały, a myśliwi zaczęli zbierać się na krzyżówce. Kilku kolegów zaoferowało Robertowi pomoc w dochodzeniu postrzałka, ale uznano, że wystarczy jeśli tylko Paweł z nim pójdzie. Tym samym chłopcy udali się za dzikiem, a reszta na biesiadę.

Na zestrzale nie było śladów farby ani żadnej ścinki. Jedyną wskazówką okazały się tropy pozostawione w bagnistej ziemi. Poruszane gałęzie pozbywały się kropli deszczu, a lufa sztucera co rusz zaczepiała się o drzewa. Słońce grzało mocniej, coś kłuło w bucie, piekły niewyspane oczy. Ale trzeba było iść dalej. Kilka kilometrów dalej płonęło już pewnie ognisko, a niewiadomo gdzie błąkał się ranny odyniec. Zaczynała doskwierać zadyszka, grzywka wymykała się spod czapki na czoło. Postrzałka nigdzie nie było widać. Wreszcie upragniony ślad – kilka kropel farby na pniu, następnym i jeszcze jednym. Dzik widocznie nie miał już siły, podpierał słabnące cielsko o drzewo. Musiał być blisko. W powietrzu unosił się ten duszący, charakterystyczny zapach. Trzaskały łamane patyki, szeleściła wyschnięta trawa, i nagle pośród tych dźwięków rozległo się fuknięcie. Mężczyźni podbiegli kilka kroków. Ich oczom ukazał się sunący na przednich biegach czarny zwierz. Robert zdjął z ramienia sztucer, zamek wsunął do komory nabój i wreszcie padł strzał łaski. Poprzednia kula trafiła spóźnioną komorę. Nieopodal była główna linia, którą młodzi poszli do biesiadujących kolegów.

Przy Pastwisku bawiono się w najlepsze. Wódki nie brakowało, a bigos na ogromnej blasze grzał się nad ogniem. Pod nim żar chłonął kiełbasy na patyku, zaś z boku stały wojskowe termosy z herbatą. Myśliwi rozmawiali, śmiali się, jedli i pili. To był ten piękny czas beztroski po zakończonym polowaniu, kiedy przy ogniu można było zrelaksować się i wpisać w nie do końca naturalny już krajobraz lasu. Robert podszedł do łowczego.
- Panie Leszku, leży ten dzik na Lisich Górkach. Trzeba by go wyciągnąć do drogi.
- To gratulacje, młody, gratulacje. Ale to nie twój pierwszy, co? – mężczyzna chwiał się już trochę na nogach.
- Nie, nie. A ten… Irek z Markiem może pójdą pomóc. Dzięki – kiwnął głową i odszedł.

Dzika udało wydostać się z zarośli dopiero po dwóch godzinach. W skupie okazało się, że ważył niecałe sto trzydzieści kilogramów. Trudno było spotkać w okolicy tak dużego odyńca, więc tym większa była satysfakcja i tym większe znaczenie miał cudowny oręż. Dla takiego zwierza, warto było poświęcić coroczną biesiadę. Bądź co bądź… To piękne, że Hubert zsyła tak wyjątkowe prezenty w dniu swojego święta!

[lomatkocokolwie]

[Vatis]

[Reve]

Nie pisz, że niestaranna. Jakkolwiek na to nie popatrzeć, denerwuje, bo jak Ty się nie starasz, to czemu ja mam się starać? No ale postaram się jednak, w dodatku notując wrażenia na bieżąco:

Cytat:

Całe to zamieszanie tworzy niepowtarzalną atmosferę i jest jednoczące dla wspólnoty.

wyciąć, wykasować, pogrzebać głęboko i przywalić kamieniem - tego się nie pisze, to ma być czuć i wynikać z reszty tekstu, ja chcę tą atmosferę poczuć, a nie dostać wskazówkę typu "uwaga, teraz masz czuć atmosferę"

Cytat:

W końcu nie on jeden doceniał czar święta patrona myśliwych. Nawet w Wigilię nie panowała tak niesamowita atmosfera.

jak wyżej, wciąż przekonujesz i przekonujesz, że jest jakoś, ale nie czuć jak i jak na pierwszy akapit tego przekonywania jest wybitnie za dużo, powinno być krótko ale samo w sobie klimatycznie, jakiś szczegół, coś osobistego z perspektywy Roberta może, może takiej dziecięcej żeby było czuć czar polowań z dziadkiem i ojcem

Cytat:

Wiatr nosił słowa liturgii między drzewami

o, potrafisz jednak, to mi się bardzo spodobało, od razu widać i czuć (choć reszta zdania trochę zbyt skomplikowana), reszta akapitu też śliczna, wieje, chrzęści i bolą ręce

Cytat:

Był naprawdę imponujący.

znów wskazówka, czepiam się, ale powinien być opisany tak, żebym sama pomyślała "ooo imponujące"

Zastanawiam się na tym akapitem i nie wiem co jest nie tak. Podobają mi się pojedyncze obrazy, ale całość jednak trochę trudno mi się czytało. Może to dlatego, że zanim przechodzisz do Roberta, perspektywa jest bardzo odległa, dużo dużo dużo się dzieje, nazwy padają chyba ciut za często, a jak już mamy Roberta, to o ile w "Myłkusie" koncentrowałam się na relacji z dziadkiem, mistrz-uczeń i takim trochę romantycznym obrazie dzielnego myśliwego, tak tutaj widzę zwierzę do którego się strzela i ani trochę mi się to nie podoba. Nie zgadzam się na to, żeby ludzie całą gromadą szli do lasu i zabijali zwierzę dla własnej przyjemności. W Katalonii zakazano corridy, może kiedyś u nas... Ja wiem, że jest etyka i tradycja, ale dla mnie to za mało. Niechby sobie w ten dzień pościgali lisa (i bynajmniej nie mam na myśli zwierzaka), choć to dla jeźdźców, wiem... Wniosek, mój prywatny i osobisty, jest taki, że opowiadanie o polowaniu musi być naprawdę dobre, jeśli mam je czytać z przyjemnością.

Żyje! Powinien im dać nauczkę!

Cytat:

Poruszane gałęzie pozbywały się kropli deszczu

bardzo ładne, jestem skłonna wybaczyć im, że idą za tym biednym zwierzakiem, jeśli będą iść tak malowniczo

W ogóle ten akapit (pomijając to, co tak właściwie się tam dzieje i ten strzał łaski, który mocno mi zgrzytnął) jest chyba najlepszy, żadnego instruowania czytelnika co ma myśleć, obraz za obrazem, zresztą bardzo trafne i pozwalające się wczuć obrazy, tempo równe i takie w sam raz. Słownictwo obecne chyba w takim samym stężeniu, ale włożone w takie miejsca, że nie przeszkadzało, a wręcz przeciwnie, pracowało na klimat i wiarygodność.

Dialog na koniec też naturalny, ładnie, ładnie, zwłaszcza "leży ten dzik", "gratulacje, młody, gratulacje" i "nie, nie".

Cytat:

więc tym większa była satysfakcja i tym większe znaczenie miał cudowny oręż.

aaaaa no nie, pokaż ich jak się cieszą, a nie że tym większa satysfakcja, bo znów się robi szkolne wypracowanie.....

Poza tym bardziej podobał mi się "Myłkus". O tym jest też w którymś komentarzu powyżej - "Myłkus" był o czym innym, o ludziach, o relacji, stawaniu się mężczyzną itd itp. Tu brakuje tej ludzkiej strony, a sam opis święta jest za słabo napisany, by wystarczyć na całe, samodzielne opowiadanie.

A, i wolę Franciszka.

Pozdrawiam
Reve

PS: Jejku, zajrzałam na Wikipedię, czy wy wiecie, że święty Hubert z Liege jest też patronem matematyków? Swoją drogą dobrze, że zajrzałam bo jak widać pamięć mam krótką i zapomniałam większość tej legendy, a przecież Hubert myśliwym był tylko do czasu i przez tę raczej mniej chwalebną połowę życia. Dziwne trochę, że jest patronem czegoś, co porzucił w momencie nawrócenia.